Storythai

เฮ้อ.... จบสักทีการสอบ
กว่าจะผ่านพ้นไป มันช่างยาวนานนัก
ผลของมันก็คงเป็นสิงที่บ่งบอกถึงความสามารถของตัวเรา
ซึ่งคงจะมีอย่างน้อยนิด.....

สอบเสร็จแล้ว ก็เท่ากับปิดเทอม
ปิดเทอม ก็เท่ากับ จบ ม.5 แล้ว

ผ่านไปอีก 1 ปีแล้วซินะ...
เป็น 1 ปี ที่มีความหมายมากๆ
กับสิ่งต่างๆที่ได้พบเจอมา ที่เป็นบทเรียนคอยสั่งสอนคนๆนี้
มีทั้งสุข ทั้ง ทุกข์ แต่มันก็เป็นสิ่งที่ทำให้เราค่อยๆเติบโตขึ้น
เรื่องราวต่างๆมากมายที่ผ่านเข้ามา...  มันมีทั้งดีและไม่ดี
มีหลากหลายเรื่องราว หลากหลายความรู้สึกที่เกิดขึ้น
ได้พบ ได้เจอสิ่งใหม่ๆ คนใหม่ๆ และเหตุการณ์ใหม่
ได้รับรู้ถึงสังคมของผู้ใหญ่ ได้รับรู้ถึงนิสัยใจคอของใครหลายๆคน
โดนอะไรมาก็เยอะ ไม่ว่าจะเป็น จะโดนแบน โดนไปใส่สี  โดนเกลียด โดนเหม็นขี้หน้า
จะหาอะไรที่หลากหลายแบบนี้ก็คงไม่ได้แล้วละมั้ง

พอย้อนนึกถึงช่วงเวลาที่ผ่านมา ทำไมน้ำตามาจะไหลก็ไม่รู้ ทั้งๆที่เรื่องดีๆก็มี แต่กลับคิดถึงแต่เรื่องที่ไม่ดี
ทั้งๆที่ไม่อยากจดจำมัน แต่มันกลับเหมือนเกาะกินอยู่ในก้นบึ้งของความคิด ก้นบึ้งของหัวใจ
"ความโดดเดี่ยว" คือสิ่งที่ยังคงอยู่กับตัวเราอย่างเสมอมา

บางครั้ง ไม่อยากจะคิดอะไร แต่กลับมีอะไรมากมายอยู่ในหัว
บางครึ้ง ไม่เข้าใจ ว่าเรื่องราวที่ผ่านมา ทำให้เรากับเพื่อนต้องกลายเป็นแบบนี้เหรอ แม้ปากจะบอกสนิทกัน แต่ทำไมมันไม่เหมือนเมื่อก่อนละ
ทำไมตอนนี้มันเหมือนกับว่า เราเข้าไม่ถึงตัวแกเลย อาจเป็นเพราะแกมีคนรอบข้างมากมายละมั้ง และอีกอย่าง คงเป็นเพราะเราไม่ใช่เพื่อนที่ดีของแก เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมไหม ?
บางครั้ง อยากจะรักตัวเองให้มากกว่านี้ แต่มันก็ทำไม่ได้  ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ทุกครั้งที่เกิดเรื่องหรือมีงานอะไร คนที่เรานึกถึงเสมอ คือ เพื่อนของเรา
แม้ตัวเองจะเหนื่อยจะงานเยอะแค่ไหน แต่ก็ทนได้เสมอ ยอมทำเพราะไม่อยากให้เพื่อนต้องมาลำบาก มันอาจดูมากไปหรือเปล่า ? คงมากไปใช่ไหม ?
บางครั้ง ควรจะมีความสุขใช่ไหม ? เพราะเราเลือกที่จะทำเพื่อคนอื่นเอง แต่ว่า... ทำไมเราถึงมีอาการน้อยใจ ทั้งๆที่ตอนทำก็มีความสุข แต่สิ่งที่ได้ตอบกลับมากลับตรงกันข้ามกัน
เรามักจะโดนทิ้งเสมอ เรามักจะไม่เคยมีใครแคร์ความรู้สึกอยู่แล้ว ถูกเมินเฉย หรือ แม้แต่ถูกรำคาญ จนมันทำให้เกิดอารมณ์ "เราทำอะไรอยู่ ? ทำเพื่ออะไร" แต่เพราะรอยยิ้มของ"เพื่อน"
เราก็ทนทำต่อไป แล้วก็เกิดอารมณ์เกิดความรู้สึกขัดแย้งขึ้นมาอีก  ตกลงว่า เราทำไปเพื่อหวังผลตอบแทน ใช่ไหม ?
บางครั้ง ก็กลัว กลัวที่จะต้องเปิดใจรับใครใหม่ๆเข้ามา เพราะสิ่งที่เจอมันยังคงฝังจำอยู่ ในช่วงเวลาไม่นาน เราสนิทกับคนๆหนึ่ง ซึ่งเราเชื่อใจเขาอย่างเต็มที่ คุยกัน แต่แล้วเราก็รู้ทีหลังว่าลับหลังเรา เขาเอาเราไปพุดเสียๆหายๆมากมาย เอาเราไปพูดให้คนอื่นฟังจนเราจะโดนแบน แต่เขาก็ยังคงทำเป็นสนิทกะเรา และเราก็ได้รู้ว่า คนอื่นก็อาจจะโดนแบบนี้เหมือนกัน(รู้ว่ามีคนโดนเหมือนกัน)
คงเป็นเพราะเราไม่ดีอีกแล้วใช่ไหม ถึงได้โดนแบบนี้ แล้วณ ตอนนี้มีใครที่เราจะเชื่อใจได้บ้าง ? ตอนนี้ไม่รู้เลยว่าเราควรวางตัวยังไง กลัวไปหมดทุกอย่าง......

เราควรทำยังไงงั้นเหรอตอนนี้ ?

ตลอดเวลาที่ผ่านมา แม้จะมีคำพูดมากมายที่คอยให้กำลังใจตัวเอง
เป็นประโยคที่ช่วยให้ผ่านพ้นช่วงเวลาร้ายๆไปได้
อีกอย่างเรายังมีคนที่เราสามารถเชื่อใจได้อยู่ คนที่อยู่ข้างๆเรา

ตลอด 1 ปีที่ผ่านมา

ก็ต้อง...  "ขอโทษนะ"
ขอโทษ ถ้าทำอะไรไม่ดี ทำตัวไม่ได้เรื่อง หรือจะทำอะไรก็ตามที่มันแย่ๆ มันไม่ดี เราขอโทษ...

อยากจะ   "ขอบคุณนะ"
ขอบคุณทุกเรื่องราว ขอบคุณทุกคน ขอบคุณสิ่งดีๆที่มีมาให้ ขอบคุณวันเวลาที่ทำให้ได้เรียนรู้ ขอบคุณ....

ต่อจากวันนี้ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้องเจออะไรบ้าง แต่ว่าสิ่งที่อยากจะทำ ก็คือ "อยากจะปกป้องคนที่เรารัก"
ก็ไม่รู้หรอก ว่าใครบ้าง เพราะเราก็เหมือนห่วงไปหมด....
อยากจะ "ปกป้องตัวเอง" แต่ก็ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง เราคงต้องปิดกั้นตัวเองใช่ไหม อยู่ในโลกใบหนึ่งที่เราสร้างมันขึ้นมา ใช่ไหม ?
ไม่รุ้ว่าอะไรคือ "ดีที่สุด" แต่เราจะทำให้ดีที่สุดเท่าที่คนอย่างเราจะทำได้

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ปล. รักพ่อกับแม่นะครับ ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด
ปล.2 ตลอด 1 ปีที่ผ่านมา ขอบคุณหมิว เชอร์รี่ กิ๊ฟ นาดา ส้ม ภัทร และ มาร์ค คนสำคัญของเรา
ปล.3 ขอบคุณเพื่อนคนอื่นๆในห้อง 5/1 เหมือนกัน
ปล.4 ขอบคุณมีน โอ๊ต ลิตเติ้ล แอม ใบพลู เพื่อนเก่าที่ดีที่สู๊ดดดดดด
ปล.5 ขอบคุณกานต์ เพื่อนเลิฟ
ปล.6 ขอบคุณต้า บอย แก้ว กวาง เบลล์ โม ภัทร ฯลฯ สำหรับมิตรภาพที่ให้กันมานะ
ปล.7 ขอบคุณเจ๊ที่คอยเป็นห่วงน้องชายคนนี้นะ ขอบคุณครับ รักเจ๊น๊าาา (จา 3 ปีแหล่ว)
ปล.8 ขอบคุณสตอรี่ไทย ไดอารี่ออนไลน์ที่เป็นที่เก็บค.ทรงจำ
ปล.9 ขอบคุณคุณด้วยครับ  คุณแหละครับ ขอบคุณมากๆ