++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 ตอนนี้เหนื่อยจัง....
รู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองเป็น "ต้นไม้" ในป่าที่เงียบงัน...
เป็นต้นไม้ที่คอยดูแลคนอื่นๆ คอยห่วงใย คอยนึกถึง
เวลาที่มีอะไรก็คอยแต่จะนึกถึงคนอื่นๆก่อนเสมอ.. จนลืมตัวเอง
เป็นต้นไม้ที่ปกป้องจากแสง ให้คนอื่นๆคอยอยู่ภายใต้ร่มเงา รับอากาศเสียๆเข้าไปแล้วแปรเปลี่ยนเป็นก๊าซดีออกมาให้คนอื่น
แม้ว่าตัวเองจะต้องลำบาก เป็นต้นไม้ที่ขาดน้ำ.. หรือ ว่าเป็นต้นไม้ที่ใบกำลังร่วงโรยก็ตาม
แต่....เราก็ยังนึกถึงแต่คนอื่นๆ หรือ เพื่อนที่เรารักก่อนที่จะคิดถึงตัวเอง
ตอนนี้... ต้นไม้ต้นนี้เหนื่อยจังกับการที่ต้องทำแบบนี้ แม้มันจะมีความสุขกับสิ่งที่ได้ทำ แต่ลึกๆในใจมันก็มีความรู้สึกไม่ดีอยู่ด้วย
ใบ ที่เปรียบเสมือนความรู้สึกดีๆที่อยากปกป้องคนอื่นๆ กำลังค่อยๆหลุดล่วงไปอย่างช้าๆ มันทำให้เริ่มท้อ กับการที่ต้องทำอะไรมากมายเพื่อคนอื่น
แต่กลับไม่เคยได้รับการใส่ใจ หรือ สนใจกลับมาเลยว่าเราจะเป็นยังไงบ้าง..
ถ้าการที่ต้องทำเพื่อคนอื่นแล้วมันต้องรู้สึกเจ็บขนาดนี้ละก็.....
ต่อไป.. ถ้าเรารักแต่ตัวเองละ เราปิดกั้นตัวเองจากสิ่งภายนอกเป็นต้นไม้ที่อยู่ในป่าที่เงียบงัน ไม่อยากรับรู้ ไม่อยากรู้สึกอะไรแล้วละ...
ถ้าการปกป้อง คอยดูแล มันเป็นสิ่งน่ารำคาญสำหรับคนอื่น เราควรเลิกใช่ไหม ?
หรือ ถ้าต่อให้ทำไปแต่สิ่งที่ได้ตอบกลับมามันเหมือนไร้ค่า เราควรเลิกใช่ไหม ?
สิ่งที่ทำไป ไม่ได้หวังสิ่งตอบแทนอะไรมาก แค่คำพูดประโยคเดียว หรือ คำๆเดียวที่ตอบกลับมาบางทีก็ทำให้ดีใจแล้ว
หรือ ถ้าการที่เราถาม เราชวนคุย ถ้าไม่อยากคุยมากขนาดนั้น... ก็บอกซิ อย่าทำให้เราต้องใช้ความรู้สึกของตัวเองรับรู้มัน..
เหนื่อยจัง...
ต้นไม้ต้นนี้ คงจะโรยราในอีกไม่นาน

"ความรักของผมเหมือนกับต้นไม้ในป่าเงียบ.. ที่ต้องเจ็บปวดเพราะความรักจากความคิดถึง การเฝ้ารอคอยให้ใครมาเห็นคุณค่า"

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

คำตอบที่รู้อยู่แล้ว....

ไม่เข้าใจเหมือนกันนะ ว่า... เรายังเป็นเพื่อนสนิทกันอยู่หรือเปล่า ?
มีคำถามเกิดขึ้นตั้งมากมาย แต่ก็ต้องข่มใจไว้
ตั้งแต่เมื่อไร่กันที่เราห่างเหินกันแบบนี้...
ตอนนี้จะทำอะไร แกก็คงมีแต่เพื่อนใหม่ของแกใช่ไหม ?
ถ้ามันไม่เป็นเรื่องที่มีผลประโยชน์ต่อแก แกคงไม่คุยกับเราใช่ไหม ?
ทั้งๆที่ตอนแรกเราก็สนิทกันดี แต่ ณ ตอนนี้.... ช่างห่างเหิน
อาจจะเป็นเพราะ อยู่กับเราแกคงไม่สบายใจ อยู่กับเรามันคงไม่มีความสุขเท่ากับอยู่กับเพื่อนใหม่ของแกก็ได้
บางครั้งเราก็ไม่เข้าใจ ว่าแกทำเหมือนโกรธเรา ต่อให้ถามไป มันก็คงได้คำตอบที่เรารู้อยู่แล้ว
เราเคยโดนเรื่องร้ายแรงเรื่องหนึ่ง และเราก็กลัว กลัวว่าคนพวกนั้นที่ทำเราจะเอาไปพูดกะแก...
เราคิดนะ ว่าแกคงได้ยินมาเหมือนกันแหละ และแกก็คงรู้สึกแย่กับเรา...
บางครั้งเหมือนเป็นส่วนเกิน เวลาแกกับเพื่อนใหม่อยู่ด้วยกัน  เพื่อนคนนี้คงไม่มีที่ยืนอยู่กับแกหรอกมั้ง
พยายามทำใจให้สบาย ไม่คิดมากแล้วนะ กับเรื่องแก แต่พอเจอเรื่องราว ก็รู้สึกแย่..
อยากจะถามคำถามตั้งมากมาย แต่คำตอบที่ได้กลับมา... มันก็คงจะเป็นคำตอบที่เรารู้อยู่แล้ว

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ปล. ผมรักพ่อกับแม่นะ  ยังไงก็จะพยายามสำหรับปีนี้ให้ดีที่สุด
ปล2.ขอบคุณสำหรับสิ่งดีๆที่ทุกคนเคยมอบให้กันมา..
ปล3.ขอให้มีแสงได้ลอดผ่านลงมาให้ต้นไม้ต้นนี้ได้เติบโตขึ้นอีกครั้ง...
ปล4.ขอบคุณทุกคนที่อ่านครับ ขอบคุณ

สอบเสร็จแล้ว ก็เท่ากับปิดเทอม
ปิดเทอม ก็เท่ากับ จบ ม.5 แล้ว

ผ่านไปอีก 1 ปีแล้วซินะ...
เป็น 1 ปี ที่มีความหมายมากๆ
กับสิ่งต่างๆที่ได้พบเจอมา ที่เป็นบทเรียนคอยสั่งสอนคนๆนี้
มีทั้งสุข ทั้ง ทุกข์ แต่มันก็เป็นสิ่งที่ทำให้เราค่อยๆเติบโตขึ้น
เรื่องราวต่างๆมากมายที่ผ่านเข้ามา...  มันมีทั้งดีและไม่ดี
มีหลากหลายเรื่องราว หลากหลายความรู้สึกที่เกิดขึ้น
ได้พบ ได้เจอสิ่งใหม่ๆ คนใหม่ๆ และเหตุการณ์ใหม่
ได้รับรู้ถึงสังคมของผู้ใหญ่ ได้รับรู้ถึงนิสัยใจคอของใครหลายๆคน
โดนอะไรมาก็เยอะ ไม่ว่าจะเป็น จะโดนแบน โดนไปใส่สี  โดนเกลียด โดนเหม็นขี้หน้า
จะหาอะไรที่หลากหลายแบบนี้ก็คงไม่ได้แล้วละมั้ง

พอย้อนนึกถึงช่วงเวลาที่ผ่านมา ทำไมน้ำตามาจะไหลก็ไม่รู้ ทั้งๆที่เรื่องดีๆก็มี แต่กลับคิดถึงแต่เรื่องที่ไม่ดี
ทั้งๆที่ไม่อยากจดจำมัน แต่มันกลับเหมือนเกาะกินอยู่ในก้นบึ้งของความคิด ก้นบึ้งของหัวใจ
"ความโดดเดี่ยว" คือสิ่งที่ยังคงอยู่กับตัวเราอย่างเสมอมา

บางครั้ง ไม่อยากจะคิดอะไร แต่กลับมีอะไรมากมายอยู่ในหัว
บางครึ้ง ไม่เข้าใจ ว่าเรื่องราวที่ผ่านมา ทำให้เรากับเพื่อนต้องกลายเป็นแบบนี้เหรอ แม้ปากจะบอกสนิทกัน แต่ทำไมมันไม่เหมือนเมื่อก่อนละ
ทำไมตอนนี้มันเหมือนกับว่า เราเข้าไม่ถึงตัวแกเลย อาจเป็นเพราะแกมีคนรอบข้างมากมายละมั้ง และอีกอย่าง คงเป็นเพราะเราไม่ใช่เพื่อนที่ดีของแก เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมไหม ?
บางครั้ง อยากจะรักตัวเองให้มากกว่านี้ แต่มันก็ทำไม่ได้  ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ทุกครั้งที่เกิดเรื่องหรือมีงานอะไร คนที่เรานึกถึงเสมอ คือ เพื่อนของเรา
แม้ตัวเองจะเหนื่อยจะงานเยอะแค่ไหน แต่ก็ทนได้เสมอ ยอมทำเพราะไม่อยากให้เพื่อนต้องมาลำบาก มันอาจดูมากไปหรือเปล่า ? คงมากไปใช่ไหม ?
บางครั้ง ควรจะมีความสุขใช่ไหม ? เพราะเราเลือกที่จะทำเพื่อคนอื่นเอง แต่ว่า... ทำไมเราถึงมีอาการน้อยใจ ทั้งๆที่ตอนทำก็มีความสุข แต่สิ่งที่ได้ตอบกลับมากลับตรงกันข้ามกัน
เรามักจะโดนทิ้งเสมอ เรามักจะไม่เคยมีใครแคร์ความรู้สึกอยู่แล้ว ถูกเมินเฉย หรือ แม้แต่ถูกรำคาญ จนมันทำให้เกิดอารมณ์ "เราทำอะไรอยู่ ? ทำเพื่ออะไร" แต่เพราะรอยยิ้มของ"เพื่อน"
เราก็ทนทำต่อไป แล้วก็เกิดอารมณ์เกิดความรู้สึกขัดแย้งขึ้นมาอีก  ตกลงว่า เราทำไปเพื่อหวังผลตอบแทน ใช่ไหม ?
บางครั้ง ก็กลัว กลัวที่จะต้องเปิดใจรับใครใหม่ๆเข้ามา เพราะสิ่งที่เจอมันยังคงฝังจำอยู่ ในช่วงเวลาไม่นาน เราสนิทกับคนๆหนึ่ง ซึ่งเราเชื่อใจเขาอย่างเต็มที่ คุยกัน แต่แล้วเราก็รู้ทีหลังว่าลับหลังเรา เขาเอาเราไปพุดเสียๆหายๆมากมาย เอาเราไปพูดให้คนอื่นฟังจนเราจะโดนแบน แต่เขาก็ยังคงทำเป็นสนิทกะเรา และเราก็ได้รู้ว่า คนอื่นก็อาจจะโดนแบบนี้เหมือนกัน(รู้ว่ามีคนโดนเหมือนกัน)
คงเป็นเพราะเราไม่ดีอีกแล้วใช่ไหม ถึงได้โดนแบบนี้ แล้วณ ตอนนี้มีใครที่เราจะเชื่อใจได้บ้าง ? ตอนนี้ไม่รู้เลยว่าเราควรวางตัวยังไง กลัวไปหมดทุกอย่าง......

เราควรทำยังไงงั้นเหรอตอนนี้ ?

ตลอดเวลาที่ผ่านมา แม้จะมีคำพูดมากมายที่คอยให้กำลังใจตัวเอง
เป็นประโยคที่ช่วยให้ผ่านพ้นช่วงเวลาร้ายๆไปได้
อีกอย่างเรายังมีคนที่เราสามารถเชื่อใจได้อยู่ คนที่อยู่ข้างๆเรา

ตลอด 1 ปีที่ผ่านมา

ก็ต้อง...  "ขอโทษนะ"
ขอโทษ ถ้าทำอะไรไม่ดี ทำตัวไม่ได้เรื่อง หรือจะทำอะไรก็ตามที่มันแย่ๆ มันไม่ดี เราขอโทษ...

อยากจะ   "ขอบคุณนะ"
ขอบคุณทุกเรื่องราว ขอบคุณทุกคน ขอบคุณสิ่งดีๆที่มีมาให้ ขอบคุณวันเวลาที่ทำให้ได้เรียนรู้ ขอบคุณ....

ต่อจากวันนี้ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้องเจออะไรบ้าง แต่ว่าสิ่งที่อยากจะทำ ก็คือ "อยากจะปกป้องคนที่เรารัก"
ก็ไม่รู้หรอก ว่าใครบ้าง เพราะเราก็เหมือนห่วงไปหมด....
อยากจะ "ปกป้องตัวเอง" แต่ก็ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง เราคงต้องปิดกั้นตัวเองใช่ไหม อยู่ในโลกใบหนึ่งที่เราสร้างมันขึ้นมา ใช่ไหม ?
ไม่รุ้ว่าอะไรคือ "ดีที่สุด" แต่เราจะทำให้ดีที่สุดเท่าที่คนอย่างเราจะทำได้

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ปล. รักพ่อกับแม่นะครับ ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด
ปล.2 ตลอด 1 ปีที่ผ่านมา ขอบคุณหมิว เชอร์รี่ กิ๊ฟ นาดา ส้ม ภัทร และ มาร์ค คนสำคัญของเรา
ปล.3 ขอบคุณเพื่อนคนอื่นๆในห้อง 5/1 เหมือนกัน
ปล.4 ขอบคุณมีน โอ๊ต ลิตเติ้ล แอม ใบพลู เพื่อนเก่าที่ดีที่สู๊ดดดดดด
ปล.5 ขอบคุณกานต์ เพื่อนเลิฟ
ปล.6 ขอบคุณต้า บอย แก้ว กวาง เบลล์ โม ภัทร ฯลฯ สำหรับมิตรภาพที่ให้กันมานะ
ปล.7 ขอบคุณเจ๊ที่คอยเป็นห่วงน้องชายคนนี้นะ ขอบคุณครับ รักเจ๊น๊าาา (จา 3 ปีแหล่ว)
ปล.8 ขอบคุณสตอรี่ไทย ไดอารี่ออนไลน์ที่เป็นที่เก็บค.ทรงจำ
ปล.9 ขอบคุณคุณด้วยครับ  คุณแหละครับ ขอบคุณมากๆ

ในที่สุดก็จบซักทีน๊า....... เฮ้อ.....

หลังสอบเสร็จมันก็ต้องไปปลดปล่อย

ก็ไปดู ฝัน หวาน อาย จูบ ......

หุหุหุ

เข้าไปดูแล้วสำหรับเราเองก็คิดว่า มันสนุกนะ มันจะออกแนวฮามากกว่า แต่ก้ดูแล้วสนุกดีคุ้ม

จูบ เรื่องที่สั้นที่สุด ก็ฮาแตก และ ปัญญาอ่อนไปเลย 555+

อาย เรื่องที่โคตรชอบอ่ะ...... บทดี นางเอกน่ารัก 555+

หวาน เรื่องนี้ชอบตัวบทของหนังอ่ะ แบบซึ้งดี แต่ว่าวางตัวนักแสดงไม่ค่อยเหมาะเท่าไร เลยไม่ค่อยซึ้งมาก แต่ก็ซึ้งนะ เราร้องไห้ 555+

ฝัน เรื่องนี้แบบ หนุก มันส์ รู้สึกแบบ มีทุกรส 555+  ช่างเพ้อฝันได้สุดยอดดดดดดดดดด

แต่ว่าแทนที่จะได้สนุกไปกะหนังอย่างเต็มที่อ่ะนะ มันก็มีเรื่องอีกอยู่ดีอ่ะ มันก็ไม่ได้อะไรมากหรอก แต่แบบไม่เข้าใจอ่ะ  จะดูหรือไม่ดู ก็แค่บอกกัน ไม่ใช่ทำเหมือนไม่อยากคุย ทำให้คนอื่นเขาคิดว่าเราเป็นเกย์มากกว่านี้ได้ไหม แกไม่เคยรู้หรอก เราต้องแบกรับอะไรไว้บ้าง สนิทกัน แต่คนที่โดนว่าว่าเป็นเกย์ก็มีแค่เรา....

มันคงจะเหมือนของชื่อหนัง 3 คำ คำนี้ละมั้ง

ฝัน

เราคงฝันไป ฝันว่า... เราเป็นเพื่อนสนิทกัน ที่จะทำอะไรด้วยกัน เราคงฝันไป เพ้อฝันไปกับคำพูดของแก...  เสร็จแล้ว... เราก็ตื่นขึ้นมา เจอความจริง ที่ต่างจากฝันมากมาย....

หวาน

สิ่งที่ทำคงหวานเกินไปละมั้ง  หวานจนแกอาจรำคาญ หรือ คิดว่ามันเป็นอย่างอื่นนอกจากคำที่เรียกว่า "มิตรภาพของเพื่อน" จะบอกตรงนี้เลยก็ได้ ไม่ใช่แค่แกหรอกนะ ที่เราห่วง เราก็ห่วงคนอื่นเหมือนกัน ไม่ใช่เราจดจำแต่สิ่งที่แกทำ ที่แกพูด เราจดจำสิ่งที่เพื่อนคนอื่นๆทำ คนอื่นๆพูดเหมือนกัน

ถ้ามันหวานเกินไป หรือ กลัวที่คนอื่นเขาจะคิดเข้าใจผิดว่าแกเป็นเกย์ ก็ขอโทษด้วยละกันนะ

อาย

ขอโทษนะที่ทำให้รู้สึกอาย ที่จะมีเพื่อนอย่างเราอ่ะ ถ้าอาก็บอกกันตรงๆไม่อะไรมาก จะได้ไม่ยุ่งอีก...

ถ้าอายที่จะมีเพื่อนอย่างเรา ก็ไม่ต้องยุ่งก็ได้นะ.....

คำพูดพวกนี้ขอโทษนะที่จดจำ พวกประโยคที่ว่าแก "แคร์" "แกสนใจ" "แกใส่ใจ" หรือ อะไรต่างๆมากมาย..... แม้แกจะพูดออกมาแค่นั้นแหละ พูดให้เราดีใจ หรือพูดแบบขอไปทีก็ตาม มันก็ทำให้เราอยู่ในฝันช่วงหนึ่ง

ขอโทษนะ... ที่จดจำสัญญาอะไรบ้าๆ. ที่แกไม่เคยคิดจะจำ

ขอโทษ ที่ทำให้แกกลัวที่จะผิดสัญญา แล้วเราโกรธ

ขอโทษ............  เราผิดเองแหละ

ทำไมว่ะ เราเหมือนเกย์นักเหรอไง....   ทำไมพอจะมีเพื่อนผู้ชายที่สนิทกันบ้าง เขาจะต้องถูกมองว่าเป็นคู่เกย์กัน กับเพื่อนอีกคนก็เหมือนกัน เราคงเหมือนเกย์หรือตุ๊ดที่ไปตามติดมันมากใช่ไหม ? เพื่อนของมันถึงได้ทำเหมือนที่จะกีดกันเรา...

เราผิดเหรอ ที่เคยไปเดินเที่ยวกะมัน แล้วทำไมต้องพูดละ ว่ามันทำหน้ารำคาญเรา ก็แค่ไปเดินเที่ยวด้วยกัน ไปกันหลายคนด้วย แล้วเราก็ไม่ได้ตามติดเกาะแกะมันขนาดนั้น....  ทำไมต้องไปพูดแบบนั้นว่ะ พูดเหมือนเราชอบมัน ตามตื้อมัน.. ทำเหมือนกับเราเป็นเกย์ แล้วพอเราทำอะไรที่มันทำร่วมด้วย ก็เหมือนไม่อยากให้ทำ ก็ได้นะ... ถ้าไม่อยากให้เรายุ่งกับมัน เราไม่ยุ่งก็ได้.. ถ้ากลัวเพื่อนแกจะเป็นเกย์ที่มายุ่งกับเรา ก็เอาเลย เราไม่ยุ่งกับมันก็ได้

ทำไมต้องเจอแต่กับเรื่องแบบนี้ว่ะ....  ชีวิต

แต่ว่า คนดีๆกับเราก็มีเหมือนกัน

คนที่ทำให้เรารู้สึกผิด เราไม่เคยรู้เลยว่าเขาทำเพื่อเรา... หรือคิดแบบนี้

เราเองตั้งหากที่ผิด ที่คิดไม่ดีกับเขา เราคิดว่าตอนนั้นที่เรามีปัญหาเขาไม่อยู่ข้างเราเลย... แต่ความจริงแล้ว เขากลับช่วยเราอยู่..

ขอโทษนะเว้ย ที่คิดไม่ดีกับแก เราผิดเองแหละ

แต่แกไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้นะเว้ย แกไม่ใช่ต้นเรื่องของเรื่องราวแบบนี้หรอก

ไม่ใช่เพราะแกหรอก ที่เราเจอ....  มันคงเป็นเวรเป็นกรรมของเราเอง

แกไม่ต้องทำแบบนี้หรอก..

ขอโทษนะ  ขอโทษ และก็ขอบคุณด้วย   แกเป็นอีกคนหนึ่งที่ดีกับเรามากๆ แกไม่ได้มีคำสวยหรู มาพูดให้เรารู้สึกดีมากมาย แต่การกระทำของแกกลับมีค่ากับเรามาก

ขอบคุณนะ......

นอกจากจะพกความดำกลับมากรุงเทพด้วย

ก็ยังพกค.รู้สึกมากมายกลับมาด้วยเช่นกัน

การไปเที่ยวครั้งนี้เหมือนยิ่งตอกย้ำความรู้สึกของตัวเองยังไงก็ไม่รู้

ความรู้สึกโดดเดี่ยวก็ดูจะทีวีคูณขึ้นยังไงไม่รู้

ความรู้สึกที่เคยรับรู้เคยรู้สึกได้ ในที่สุดเราก็ได้รู้ว่าสิ่งที่เรารู้สึกมันเป็นจริง

ตอนนี้มีปัญหาเกิดขึ้น เราเป็นคนที่อยู่ตรงกลาง

เหมือนเราจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม แต่ผิดถนัดเลย......

คนที่เหมือนได้รับผลกระทบมากที่สุด ก็คือ เรา....... เราเอง

ทำไมเราถึงต้องอยู่ตรงกลางด้วยละ ?

แต่ถ้าจะให้เลือกเราก็คงเลือกไม่ได้หรอกว่าจะอยู่ข้างใคร

เพราะยังไงทุกคนก็คือเพื่อนของเรา

เราไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้เท่าไรเลย

สิ่งที่ทำให้มีปัญหาอยู่ก เพียงแค่"ความไม่เข้าใจ"กันเท่านั้นเอง

ถ้าทุกคนลองเปิดคุยกันมันก็จบ

ไม่ใช่ว่าให้มันค้างๆคาๆ มองหน้ากันไม่ติดแบบนี้....

คนที่แย่ที่สุดก็คือเรา แต่ยังไงก็คงไม่มีใครสนใจอยู่แล้วนี่นา

ว่าเราจะเป็นยังไง

หรือรู้สึกยังไง

เราต้องอยู่ตรงกลาง  ตรงกลางของเรื่องราว รับรู้เรื่องราวของทั้งสองฝ่าย อยู่กับฝ่ายไหนมากไป อีกฝ่ายก็ว่า เราเลยต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวตรงกลางใช่ไหม ?

อิจฉาจังนะ  อิจฉาเพื่อนคนหนึ่งที่เราห่วงเขา เพราะเขาก็เหมือนมีชะตากรรมคล้ายเรา แต่ว่าเรากับเขาก็แตกต่างกัน เขาเหมือนไม่คิดอะไร สามารถคุยกับทั้งสองฝ่ายได้เหมือนปกติ...  ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

ไม่ใช่ว่าเราไม่รู้หรอกนะ ว่าเขารู้สึกยังไง เรารับรู้ได้ด้วยซ้ำ

ถึงได้เป็นห่วงเขามากมาย บ่อยครั้งที่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่... แต่พอถามไป เขากลับตอบว่า "ไม่เป็นไร ไม่มีอะไร"

ทำไมไม่ยอมเปิดใจสักหน่อย ให้เราได้รู้บ้างซิ ว่าแกรู้สึกยังไง

แกทุกข์หรือเปล่า ?  

เราอาจจะไม่มีใครอยู่เคียงข้างเท่าไรนัก ไม่มีใครที่ก้าวผ่านเรื่องร้ายๆไปด้วยกัน

 แต่ว่า.....  อยากให้แกรู้นะ ว่ายังมีเพื่อนคนนี้ ที่จะคอยรับฟังแก... และก้าวผ่านช่วงเวลาแย่ๆเหล่านั้นไปกับแก  เพียงแค่แกพูดมาก็เท่านั้น

แกเองก็เหมือนเรา ที่เหมือนอยู่อย่างโดดเดี่ยวในห้อง.... เพียงแต่แกแตกต่างกับเราตรงที่แกไม่เคยสนใจมัน แกไม่เคยแคร์ความโดดเดี่ยวเลย

แกต่างกับเรา ตรงที่แกเข้มแข็งมาก....

หลายครั้งที่เราอิจฉาในความเข้มแข็งแบบนั้น

เราไม่รู้เลย ว่าเราเคยได้รับความอบอุ่นจากคำว่า "มิตรภาพ" หรือเปล่า

แต่มันน่าจะมีบ้างแหละ เพราะเราก็เคยสุขใจน กับคนที่เราเรียกว่า "เพื่อน"

แม้บางครั้งเขาอาจจะละเลยเราบ่อยๆก็ตาม

เราก็ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกันทำไมถึงได้ห่วงเพื่อนคนหนึ่งที่เขาเหมือนจะแคร์เรา แต่ก็เหมือนจะไม่แคร์เราเหมือนกัน

คนๆนี้ เขาขอให้เราทำอะไร หรือ ไม่ทำอะไร เราก็ยอม

แล้วถ้าเรา ขอบ้างละ จะยอมทำใหเราได้บ้างหรือเปล่า ?

มันคงไม่ได้ซิ

เพราะความห่วงใยของคนๆนี้ ก็คงเป็นเหมือน ความน่ารำคาญ ความงอแง ความน่าเบื่อ ก็เท่านั้นเอง....

ตอนนี้เหนื่อยมาก กับการทำอะไรเพื่อเพื่อนที่ห่วง 2 คน

คนแรก คือ คนที่เหมือนกับเรา เป็นคนที่สนิทกับเราเป็นคนแรก.... เป็นคนที่เราห่วงเขามากที่สุดก็ว่าได้.... 

คนที่สอง คือ คนที่แตกต่างกับเรา เป็นคนที่เข้ามาสนิทกับเรา เป็นคนที่ทำให้เราสับสน และกลัวการเชื่อใจมากที่สุด แต่ว่า... เขาก็เป็นคนทีเราห่วงมากเหมือนกัน

พูดเหมือนกับว่ารักคนสองคนนี้เลย

แต่ว่าก็จริงนิ  เรารักสองคนนี้แหละ

เพราะสองคนนี้เป็นเพื่อนที่เราคิดว่าเราสนิทด้วย เป็นคนที่เราห่วง แม้บางครั้งพวกเขา..... จะไม่เคยนึกถึงเราก็ตามทีเถอะ

หลายครั้งที่มีความสุข และหลายครั้งที่ท้อแท้ ที่ทำอะไรมากมายให้

ที่มอบความรู้สึกดีๆมากมายให้ แต่กลับได้รับเพียงความว่างเปล่าตอบกลับมา

เมื่อไรกันละ ที่เราจะได้รับสิ่งดีๆตอบแทนมาบ้าง

นี่ชีวิตของเรา..... เราจะต้องอยู่แบบโดดเดี่ยวแบบนี้ไปใช่ไหม ?

เราคงต้องเลือกแล้วละ ว่า

เราจะอยู่อย่างโดดเดี่ยว ที่อีกไม่นานเราอาจจะชินกับมัน

หรือ

เราจะอยู่แบบนี้ต่อไป รอเวลาที่จะมีวันที่มันดีกว่านี้

ทางไหนกันแน่ที่เราจะมีความสุข

แต่ตอนนี้รู้เพียงแต่ว่า เราอยากอยู่เฉยๆแล้ว............

เราอยากให้อะไรหลายๆอย่าง จบ

เพราะถ้ามันไม่จบสักที เราละมั้งที่คงจะ จบ ลง

เพราะเราอาจจะเข้มแข็งไปมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว.....

"อยากรู้จัง ว่าพรุ่งนี้ มันจะดีขึ้น หรือ แย่ลง

                         เราจะได้เตรียมใจเผชิญกับมันได้ถูกและไม่ต้องเจ็บปวด"

"เราเองก็เป็นแค่เงา ต่อให้จะเรียกร้องความสนใจมากแค่ไหน

                                       เราก็ยังเป็นได้แค่เงา......อยู่ดี

              ความสุขของเงาอย่างเราก็คือ.... การที่มีคนเห็นเรามีตัวตน "

วันที่สดใสคงกำลังจะมา แต่ว่ามันก็มีความรู้สึกแปลกๆเกิดขึ้น(อีกแล้ว).....

ดูอะไรหลายๆอย่าง เปลี่ยนไป

เพื่อนที่เคยสนิทกัน ก็ดูแปลกไป เหมือนมีอะไรลึกๆอยู่ในใจ

ทำไม หลายๆอย่างดูแปลกไป  ความรู้สึกของแต่ละคน ต่อ อะไรหลายๆสิ่งเปลี่ยนไป

ทั้งๆที่ตอนนี้เราคิดว่าเรามีความสุขแล้วแท้ๆ

แต่ว่า....

ความรู้สึกหนึ่งที่ไม่เคยหายไปจากเราเลย มันก็ยังคงวนเวียนอยู่ กับ "ความโดดเดี่ยว" 

ทำไมกัน ทำไมถึงรู้สึกว่าไม่มีเพื่อนเลย.... แต่ถ้าพูดแบบนั้นแล้วคนที่เขาแคร์เราอาจจะเสียใจก็ได้ เพียงแต่ว่า เรารู้สึกแบบนั้นจริงๆนิ

ตอนนี้อิจฉาคนที่สามารถอยู่คนเดียวได้จริงๆเลย ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงอยู่ตัวคนเดียวไม่ได้   ทำไมต้องรู้สึกต้องคิดอะไรมากมาย

ทั้งๆที่มีตั้งหลายคนที่เขาเหมือนโดดเดี่ยว.... แต่เขาก็อยู่ได้ไม่เห็นจะเป็นอะไร

ทำไมไม่หน้าด้านเข้าละ เข้าไปคุยกับเขาเลย ไม่ต้องคิด ไม่ต้องเขิน ไม่ต้องอาย...

แต่เราก็ทำไม่ได้หรอก... เพราะนั่นไม่ใช่ตัวเรานี่นา...

เรื่องเดียวจากตัวเราที่อยากจะเอาออกไปคือ เรื่อง คิดมาก ซึ่งมันพาลให้มีอารมณ์อื่นเกิดขึ้นตามมา

เพื่อนที่เขาบอกว่าแคร์เรา เขาไม่ได้ทำอย่างที่พูด หรือเราโดนเมินใส่ เราก็น้อยใจ....

การที่เราทำอะไรให้เพื่อนที่เราแคร์ ที่เราใส่ใจเขา แต่เขากลับไม่เคยทำอะไรให้เราเลย เราก็รู้สึกว่าเหนื่อย

น่าแปลกเนอะ ทั้งๆที่ตอนทำก็รู้สึกมีความสุขแท้ๆที่ได้ทำอะไรเพื่อคนที่เราใส่ใจ เพื่อคนที่เราเรียกว่า "เพื่อนสนิท"

เราควรจะต้องมีความสุขซิ บอกกับตัวเองแบบนี้ทุกวัน

บอกให้มันชิน ชินกับการที่เราโดนเมิน โดนเฉยชา เราจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดแบบนี้

บอกไว้เสมอ...  ว่า คำว่า "เพื่อน" ของคนเรามันแตกต่างกัน ของเราอาจจะเป็นแบบนี้ แต่ของคนอื่นอาจจะไม่ใช่อย่างที่เราคิด

สั่งสมอง สั่งหัวใจ ให้ลบเรื่องราวที่ไม่ดี เรื่องที่เลวร้าย ที่เพื่อนทำต่อเรา...

สั่งสมอง สั่งหัวใจ ให้จดจำเรื่องราวดีๆระหว่างเรา , พวกเรา เวลาหัวเราะ เวลาร้องไห้....

เราต้องทำให้ได้ซิ   เราจะต้องมีความสุขซิ

เรื่องไม่ดี อย่าไป จำมันเลย

" ความเหงา โดดเดี่ยว และ ความเย็นชา มันเคยทำร้ายเรา.......

                        แต่ต่อจากนี้ เราจะรัก และ อยู่กับมัน ให้ได้ อย่างมีความสุข"

ตอนนี้อีกเรื่องหนึ่งที่ทำให้รู้สึกไม่ดีเหมือนกัน....

"เกย์"  คำนี้อีกแล้ว คำนี้อีกคำที่เหมือนอยู่เคียงข้างเรามาตลอด แต่เป็นคำที่เราไม่เคยอยากให้มันอยู่กับเราเลย

ทำไมเราจะต้องเป็น "เกย์" ในสายตาคนอื่นเสมอ.....

การที่เรามีพี่น้อง มีญาติ เป็นผู้หญิงเยอะ ทำให้เราใกล้ชิดผู้หญิง ทำให้มีนิสัยที่อ่อนโยน รักคนอื่น ห่วงคนอื่น แคร์คนอื่น หรือ มีอารมณ์อ่อนไหว ในแบบที่ผู้หญิงมี

แล้วเราผิดเหรอ

ในเมื่อเราก็มีความเข้มแข็งในส่วนที่ผู้ชายมีเหมือนกัน ทำไมไม่เคยมองเห็นมันบ้างละ...  การที่เราทำอะไรให้เพื่อผู้ชายอีกคน ที่เราแคร์เขา เอาใจใส่เขาอ่ะ เป็นเพื่อนสนิทกันอ่ะ  เราผิดเหรอ เราต้องเป็นเกย์  เราต้องชอบเขางั้นเหรอ

อีกอย่าง บางครั้งเราก็ไม่ได้ทำแบบนี้ให้เฉพาะคนๆนี้นิ เราทำให้ตั้งหลายคน ทั้งผู้หญิง ผู้ชาย แต่ทำไมไม่เห็นมีใครสนใจเลย.....

เราต้องอดทนมากมายแค่ไหนกับคำนี้ 

เราต้องอดทนมากมายแค่ไหน กับการทำอะไรมากมายเพื่อคนอื่นแต่กลับไม่เคยมีใครสนใจมัน....

เราต้องอดทนมากมายแค่ไหน มีใครเคยรับรู้บ้าง?.......

การที่เราร้องไห้บ่อย ไม่ใช่ว่า เรียกร้องความสนใจ แต่ลองมาเป็นเราไหม ?

ลองเป็นเราดูซิ  เพราะมันไม่ไหวแล้วจริงๆ

เราเข้มแข็ง ฝืนยิ้มมานานเท่าไร  เราฝืนหัวเราะมานานเท่าไร

ไม่ให้คนอื่นเป็นห่วง.......  

แต่มันทนไม่ไหวแล้วตะหาก ถึงได้ปล่อยความเจ็บปวดออกมา

ขนาดเรา เรายังไม่รู้เลยว่าเราเป็นเกย์ เป็น ตุ๊ด แต่ทำไมคนอื่นถึงได้ยืนยันกันนักหนาว่าเราเป็น

บางอารมณ์มันก็ทำให้เราไม่อยากยุ่งกะเพื่อนสนิทของเราเลย....

เพราะถ้ายุ่งแล้วจะโดนว่าแบบนี้ ต่อให้ใจไม่คิดอะไรอย่างที่เขาว่ากัน

แต่มันก็ทนไม่ไหวหรอก ที่จะโดนสายตาจ้องมองมาเสมอ.....

ถ้าการที่ผู้ชายสนิทกันมากๆ แล้วจะเป็นเกย์ละก็ โลกนี้คงไม่มีผู้ชายแล้วละ

ความรู้สึกมีความสุขที่เห็นคนรอบข้างมีความสุข

ความรู้สึกที่อยากทำอะไรเพื่อเพื่อนๆที่เรารัก.....

ความรู้สึกที่เป็นห่วงเพื่อนๆ

ความรู้สึกอ่อนไหวต่อเรื่องมากมาย

ความรู้สึกอ่อนโยน  

ต่อให้ความรู้สึกพวกนี้จะเป็นของผู้หญิงเป็นส่วนใหญ่ แต่ว่ามันก็เป็นความรู้สึกที่มีอยู่ใน "ตัวเรา"

และจะคงอยู่ใน "ตัวเรา" ต่อไป.......

++++++++++ THE END +++++++++++++++

ปล.  ผมชอบผู้หญิงน๊า.......... 5555+

แม้ตอนนี้กีฬาสีจะจบแล้ว แต่ว่าความรู้สึกดีๆของเราที่มีต่อทุกคนคงจะอยู่ต่อไป... มันจะไม่จบตามกีฬาสี

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ไม่รู้นะ.. ว่ายังจำได้หรือเปล่า ?

กับประโยคที่ว่า มีอะไรจะถามกันตรงๆ จะไม่ไปคิดเอาเอง

แล้วตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ  เราทำอะไรผิด....

กับหลายๆอย่างที่เราไม่ได้ทำ แต่กลับคิดว่าเราทำ

คำพูดบางคำพูดเราไม่ได้พูด แต่ก็กลายเป็นว่าเราพูด

หลายครั้งแล้วนะ.... ที่เรามักจะเป็นฝ่ายโดนคนเดียวอยู่แบบนี้

ที่จริงเราก็ควรจะชินได้แล้ว คงมีคนเกลียดเรามากมายแล้วตอนนี้

เราไม่รู้เลยว่า "ความจริง" แล้วเราเลวมากมาย

เราไม่รู้เลยว่า "ความจริง" แล้วเราพูดอะไรแบบนั้นออกไป

เราไม่รู้เลย.. จริงๆ   และคงไม่มีวันรู้

เอาเถอะ  ต่อให้พวกแกจะคิดกับเรายังไง อาจจะเห็นเราเลวร้าย

แต่เราก็ยังเห็นพวกแกเป็นเพื่อนที่ดีของเราเสมอ.....

สิ่งใดที่เราทำไม่ดีลงไป เรา.. "ขอโทษ" นะ ไม่รู้ว่าจะสายเกินไปหรือเปล่ากับคำๆนี้ แต่ยังไงก็ "ขอโทษ" สำหรับทุกๆเรื่อง

ต่อจากนี้ เราคงต้องระวังตัวให้มากๆ เราคงต้อง  "ยอมแพ้" กับทุกอย่างจริงๆ

มีชีวิตวันๆอยู่กับตัวเองก็พอแล้วมั้ง... มันจะได้ไม่ต้องมีเรื่องราวมากมายแบบนี้

เพราะยังไงก็คงไม่มีใครจำความจริงอะไรเกี่ยวกับตัวเราได้อยู่แล้ว

ไม่เคยเลย... ไม่มีเลย.....  

แต่อย่างน้อยมันก็ยังมีช่วงเวลาที่พวกเรามีความสุขด้วยกัน ที่หัวเราะ ที่ร้องไห้ ไปด้วยกัน ช่วงเวลาเหล่านั้นมันจะอยุ่กับเราไปตลอด เราจะจดจำมันไว้ เพราะเราไม่รู้เลยว่าต่อจากนี้มันจะมีอีกไหม มันจะมีช่วงเวลาเหล่านั้นอีกหรือเปล่า

ขอบคุณนะ สำหรับความรู้สึกดีๆที่ผ่านมา

ขอบคุณนะ สำหรับความทรงจำดีๆที่มอบให้มา

ขอบคุณนะ สำหรับทุกๆอย่างที่มอบให้มา

ขอบคุณนะ ขอบคุณ....  ขอให้พวกแกโชคดี

ตอนนี้เรา.. เหนื่อย  เหนื่อยมากเลย

เหนื่อยที่จะคิด เหนื่อยที่จะคาดหวัง เหนื่อยที่จะทำทุกๆอย่าง

เราควรจะหวังอยู่ไหม ?

ขนาดคนที่เขาบอกว่า "ห่วงเรา แคร์เราที่สุด" แต่เขาก็ไม่เคยจำเรื่องราว หรือ ความรู้สึกของเราได้เลย แม้แต่คำพูดของตัวเองที่พูดออกมาเขาก็จำไม่ได้

แล้วเราควรจะหวังอยู่ไหม ?

ควรจะหวังอยู่ใช่ไหม ?

++++++++++++++++++++++++++++++++

ทำไม ? กันนะ เราเป็นคนที่ไม่น่าจดจำเลยเหรอ

ทำไม ? กันนะ เราเป็นคนที่ไม่สุ้ใครเหรอ

ทำไม ? กันนะ เราเป็นคนที่ยอมคนอื่นเหรอ

ทำไม ? กันนะ เราถึงถูกทิ้งเสมอ

ทำไม ? กันนะ เราถึงไม่มีคนที่ใส่ใจในความรู้สึกของเรา

ทำไม  กันนะ ทำไมกัน.....

------------------------------------------------------------

Edit: เพิ่ม

เมื่อวันศุกร์ไปกินเลี้ยงกันมา

รู้สึกได้เลยว่ามันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก ได้หัวเราะไปกับทุกๆคน หลังจากกินชาบูเสร็จก็ได้เข้าไปดูหนังกันต่อ แม้หนังเรื่องนี้เราจะดูไปแล้วรอบหนึ่งก็ตามเหอะ แต่มันก็มีความสุขที่ได้ดูกะเพื่อนๆหลายๆคน

ขอบคุณนะ ที่ทำให้เคนๆนี้ได้พบกับความสุขอีก แม้มันจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆก็ตามที่เถอะ

ช่วงเวลาที่ผ่านมามันจะอยู่ในความทรงจำเสมอ รอยยิ้มของทุกคน เรายังจำได้เสมอ เราจะจดจำเรื่องราวของคนอื่นๆไว้เท่าที่จะจำได้ ต่อให้เราเรื่องราวของเราจะไม่มีใครจำได้ก็ตามเถอะ  อาจจะไม่มีใครสนใจว่าเราจะเป็นยังไง.... แต่ว่าเรามีความสุขนะที่ได้ใส่ใจกับทุกคน แม้บางครั้งมันจะเจ็บปวดก็ตามเถอะ

เจ็บปวดที่ไม่เคยมีใครสนใจเราเลย....

แต่ยังไงเราก็เป็นคนที่โชคดีที่สุดคนหนึ่ง ที่ได้รู้จักกับทุกคน ได้มีช่วงเวลาที่มีความสุขร่วมกัน.....

ขอบคุณนะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างเลย..... ขอบคุณจริงๆ

ขอโทษนะ ขอโทษสำหรับทุกทุกเรื่อง ขอโทษนะ

     "ต่อจากนี้เราจะเป็นยังไง เหรอ ?  มันจะดีขึ้น หรือ แย่ลง

                   เราจะมีชีวิตต่อไปอีกนานใช่ไหม ?

                                    ความสุขมันจะมีมาอีกใช่ไหม ?

                                                     แต่อย่างน้อยเราก็มีภาพความทรงจำดีๆแล้ว"

วันนี้ รู้สึกเหมือนจะมีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นตั้งแต่เช้า

สมองออกจากบ้านด้วยความหนักอึ้ง

คิดถึงแต่เรื่องเพื่อนคนหนึ่ง

แต่ช่างมันเหอะ เราพยายามจะลืมสิ่งที่เขาทำไม่ดีกับเราอยู่

"เรื่องไม่ดีไม่จำ เพราะ เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ"

วันนี้ เหนื่อยมาก ด้วยกับเป็นวันที่โชคร้ายสุดๆ

นั่งกินข้าว เหลือกุ้งไว้ ปรากฏลมหนาวพัดมากล่องข้าวปลิว กุ้งในกล่องกระจายตกตามพื้นหมด ฮือ.... T^T เลยอดกินเลย  สักพักเดินเข้าไปหยิบของเหยียบตะปูอีก พอไปซ้อมลีดครั้งแรก โดนต๊วบเหยียบรองเท้าแตะไว้แล้วเดิน ปรากฏล่วงไปกองกะพื้น ครั้งที่สอง เดินสวนกะมิค แล้วชนกะสมุดเล่มโตๆ ครั้งที่สามต๊วบถือธงโบกแล้วไม่ระวัง ไม้ที่จับฟาดมาที่บ้องหูลงไปกองกะพื้น ครั้งที่สี่วิ่งสวนกะภู เห็นแล้วนะ พยายามหลบแล้ว แต่ก็ชนเข้าไปอย่างจังเลย

อีกอย่างวันนี้เกี่ยวกับคำพูด ดูจะเป็นเรื่องใหญ่มากมาย พูดเล่นนิดหน่อยกลับกลายเป็นเรื่องให้ทะเลาะกันได้เลย....

เฮ้อ... คงมีคนเกลียดเพิ่มขึ้นแหงๆ แต่ช่างมันเหอะ... ไม่อยากคิดอะไรให้ตัวเองเหนื่อยอีก

ทำไม วันนี้ถึงโชคร้ายจังน๊า.... เฮ้อ...

ช่วงนี้มีหลายเรื่องต้องคิดต้องทำ

ซ้อมลีด เดี๋ยวนี้กว่าจะซ้อมเสด 2 - 3 ทุ่มเหนื่อยมากเลย ไอ่ที่รู้สึกว่าไม่มีเพื่อนอยู่ในลีด ก็ยังรู้สึกเหมือนเดิมอ่ะ (กะว่าจะไม่น้อยใจบางครั้งก็อดคิดไม่ได้)

สิ่งที่ต้องทำก็เพิ่มมาเรื่อยๆ อย่างงานบางอย่าง เราก็ต้องทำ ของทำกันไว้เราต้องกลับช้าเพราะเก็บของ เราก็ต้องทำ  แต่ว่า... ช่างมันเถอะ ก็ทำให้เพื่อนนิ ไม่เห็นจะต้องคิดอะไรเลย

ตอนนี้บางอย่างอยู่ดีๆก็แว๊บเขามาในหัว ให้เหนื่อยใจเล่น แล้วมันก็จากไป

บางครั้งมีคนอยู่ข้างกาย มีเพื่อนอยู่รอบๆ แต่ก็เหมือนไม่มีใครเลยด้วยซ้ำ

บางครั้งคนที่เราไว้ใจ ก็กลายเป็นคนที่ไม่น่าไว้ใจขึ้นมา

บางครั้งไม่อยากจะคิด ไม่อยากจะน้อยใจ แต่มันก็รู้สึก.....

บางครั้งรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นที่รองรับอารมณ์ของคนอื่น

บางครั้งซ้อมลีดอยู่ก็เกิดคำถามในใจ ว่า "เรามาทำอะไรตรงนี้กัน" แต่ก็ช่างมันเถอะ อีก 2-3 วันก็แข่งจบแล้ว

ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองทำให้ใครไม่ชอบใจบ้าง

แต่เราก็อยากจะขอโทษอ่ะ บางอย่างที่เราทำไปเราก็ไม่ได้ตั้งใจหรอก

เราคงต้องยอมแพ้แล้วละ

เราไม่รู้เลย.. ว่าเราจะต้องทำตัวยังไงให้ทุกคนเข้าใจความรู้สึกของเรา

แต่ก็อีกนั่นแหละ คงไม่มีใครสนใจความรู้สึกของเราอยู่แล้ว

เราควรอยู่เฉยๆของเรา ปล่อยมันผ่านไป  อย่าไปใส่ใจและคิดน้อยใจเลย

เอาเถอะ ต่อจากนี้ ต่อให้โดนเมิน โดนว่า โดนด่า โดนอะไรต่างๆสารพัด

เราก็จะไม่โกรธ ไม่คิดมาก....

เพราะ   "เราเป็นเพื่อนกันนี่นา"  เราควรมีความสุขที่จะได้ทำแม้การกระทำนั้นจะไม่มีใครสนใจก็ตาม

วันนี้ท้องฟ้ายามเช้าสดใส แสงแดดส่องทำให้โลกใบนี้ดูสว่างไสว

แต่แล้วพอถึงช่วงเย็น.... ท้องฟ้าก็กลับอึมครึมกลายเป็นสีดำทำให้โลกหดหู่ลง

ท้องฟ้าก็เหมือนกับเรา...

วันนี้มีเรื่องให้คิดอีกแล้วมากมาย...  ทั้งๆที่ไม่อยากเลย

"ถ้าเราไม่ใช่คนแบบนี้ คนที่คอยห่วงคนอื่น คนที่คอยกังวลกับหลายๆเรื่อง แต่กลับเป็นคนที่ไม่สนใจใครเลย นอกจากตัวเอง ก็คงดีกว่านี้ อาจจะโดนว่าบ้าง แต่ก็ดีกว่าที่จะต้องรับอะไรมากมายคนเดียวแบบนี้"

อยากรู้เหมือนกัน ว่าทำไมตัวเองต้องเจอแต่เรื่องราวมากมาย เคยคิดว่าโลกนี้มีด้านขาว แต่ตอนนี้มันเกือบจะเป็นสีดำหมดแล้ว

เคยคิด ว่ามีใครอยู่เคียงข้าง แต่ความจริงแล้วมันคงไม่มี

คนที่เราเคยคิดว่าไว้ใจ มันก็เป็นแค่การที่เขารับฟังเราบ่นเฉยๆก็เท่านั้น

วันนี้ เป็นอีกหนึ่งวันที่ต้อง "ฝืน"  ในหลายๆเรื่อง

"ฝืน" ที่จะยิ้ม ที่จะหัวเราะ ทั้งๆที่ในใจมันเจ็บปวด

"ฝืน" ที่จะไม่โต้ตอบอะไร ทั้งๆที่ในใจอยากจะทำอะไรสักอย่างให้เขาได้รู้สึก

"ฝืน" ที่จะไม่คิดอะไร ทั้งๆที่ความจริงทุกเรื่องราวมันอยู่ในหัวหมด

"เราเหนื่อยหรือยัง ที่จะทนฝืนต่อไปแบบนี้"

"เมื่อไหร่กัน เมื่อไหร่ที่เราจะเป็นเหมือนคนรอบข้าง เมื่อไหร่กันที่เราจะไม่แยแสเรื่องอื่น เมื่อไหร่กันที่จะรักแต่ตัวเอง เมื่อไหร่ ?"

ทำไมบางครั้งทำดีมากมาย สิ่งที่ได้รับกลับมา มันกลับตรงข้ามกัน

ทำดีแถบตายแต่เราไม่เคยดี......

ที่จริงแล้วเราอาจจะผิดเองก็ได้ ที่ไม่ดี ที่ไม่โดดเด่นเหมือนใคร

"ความผิด ของเรา คือ  สิ่งที่ทำลงไป มันมาจาก "เรา" "

สิ่งที่เราได้ยิน คำๆพูดที่ได้ฟังมามันช่างดีเลิศเลอ คำว่า "ห่วง" ที่ฟังจนเราเชื่อ แต่มันก็พังทลายลงกับภาพที่เห็น ว่ามันไม่ใช่เลย

" หลายครั้งที่เราอยู่เคียงข้างคนที่มีปัญหา... แต่ไม่มีสักครั้งเลยที่จะมีใครอยู่เคียงข้างเราเวลาที่เรามีปัญหา "

จากนี้ไป... ไม่รู้เหมือนกัน จะยังฝืนได้ไหม  แต่จะพยายาม ถ้าหากว่าความพยายามนั้นหมดลง ก็คงจะเป็นคนๆใหม่ ที่อาจจะสนใจแค่ตัวเอง แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำได้หรือเปล่า...

เคยมีคนบอกไว้ว่า

"ถ้าอยากให้เขาทำกับเรายังไง เราก็ทำกับเขายังงั้น"

แต่ถ้าไมสิ่งที่เราได้รับมา มันกลับไม่ใช่เลยละ

ยิ่งเราทำดีมากเท่าไร มันก็เหมือนโดนมองข้ามไป

ไม่รู้ว่าจะมีความสุขกับสิ่งที่ทำได้หรือเปล่า ในเมื่อเรายังโดนทำร้ายอยู่เสมอ แม้ว่าคนเหล่านั้นอาจจะไม่ได้ตั้งใจก็ตาม......

ควรยิ้มใช่ไหม ? ควรหัวเราะใช่ไหม ? และควรมีความสุขใช่ไหม ?

แต่ละวันที่ผ่านพ้นไป มีอะไรต่างๆมากมายที่ต้องทำ.. จนรู้ตัวอีกที

พรุ่งนี้.....ก็เปิดเทอมแล้ว

ควรรู้สึกดีใช่ไหม? ที่จะได้กลับไปพบเพื่อนๆอีกครั้งแล้ว

ควรมีความสุขใช่ไหม?

แต่ทำไม? มันถึงรู้สึกโหวงๆแปลกๆ มันดีใจ หรือ ไม่ดีใจกันแน่

พรุ่งนี้ไม่รู้จะเป็นไง... แต่คาดว่าน่าจะมีความสุขละนะ

พยายามทำใจให้สบาย เป็นคนๆใหม่ที่มีแต่รอยยิ้ม

ไม่คิดมาก..

ผิดไหม? ถ้าทำอะไรแล้วเผื่อใจไว้เสมอ จนบางครั้งการเผื่อใจนี้กลายเป็นการระแวง

การที่มีคนเข้ามาทำให้เรารู้สึกว่ามีค่า การที่คนๆนั้นเห็นค่าของเรา(ในความคิดของเรา) แต่เราเองก็ยังไม่มั่นใจสักนิดว่าที่เขาเข้ามานั้น ด้วยความจริงใจหรือเปล่า แม้คนๆนั้นจะเป็นคนที่ดีแสนดีมากมาย แต่เราก้ยังไม่เคยไว้ใจเขาเลย

ถ้า... สิ่งที่เขาทำมันออกมาจากหัวใจจริงๆ เขาคงรู้สึกแย่ที่เราคิดแบบนี้

แต่ก็ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองจนเกินไปนี่นา  แล้ว เราผิดไหม ?

ผิดไหม ? ถ้าไม่ใช่คนที่จะเข้าไปแทรก หรือ เข้าหาคนอื่น เวลาที่คนๆนั้นมีคนรอบกายมากมาย ผิดเหรอ ที่บางครั้งดีใจที่เห็นคนๆนั้นมีคนรอบกายมากมาย ผิดเหรอ ที่เราจะอยู่ของเราเฉยๆ ไม่เข้าไปยุ่ง

และ สุดท้าย.... ผิดไหม ? ถ้าเราจะอยู่นิ่งๆของเรา ยิ้มบ้าง หัวเราะบ้าง เศร้าบ้าง แต่ก็กับตัวเอง ที่ไม่ใช่ต้องฝืนทนทำเพราะใคร ถ้าเราจะไม่ฝืนยิ้มแล้ว ฝืนหัวเราะแล้วละ ทุกคนจะรับได้หรือเปล่า? ทุกคนจะเข้าใจเราไหม ?

++++++++++++++++++++++++++++++++

ทำไม บางครั้ง ต่อให้มีคนรอบกายมากมาย แต่เราก็รู้สึกโดดเดี่ยวอยู่ดี...

+++++++++++++++++++++++++++++++++

เคยอ่านมาว่าเพื่อนที่ดี คือ อยู่เคียงข้างเสมอ แต่ถ้าเราจะอยู่ข้างๆเวลาที่เขาไม่มีใครละ จะเรียกว่าดีหรือเปล่า

ถ้าเขาไม่ใส่ใจเรา แต่เราใส่ใจเขา เราก็ไม่ควรน้อยใจใช่ไหม? เพราะการที่เราใส่ใจเขามันเป็นสิ่งที่เราทำแล้วมีความสุขไม่ใช่เหรอ ? แล้วเราก็เต็มใจที่จะทำ

ถ้าเราทำแบบนี้แล้ว แต่กลับพบว่าไม่เคยมีใครอยู่ข้างๆเราเลยละ เราควรจะทำมันต่อไปไหม ? เราควรจะเศร้าไหม ? แล้วเราควรจะทำยังไง ?

ถ้า...เราจะเรื่องราวหรือการกระทำของคนอื่นๆได้เสมอ แต่คนอื่นกลับไม่เคยจำเรื่องราวของเราได้เลย เราควรเศร้าหรือเปล่า?

อยู่โดยการไม่มีใครเลย เราจะทำได้หรือเปล่า?

บางครั้ง คง ต้องหลอกตัวเองให้มีกำลัง และ รู้สึกดีๆ ต่อไป........

++++++++++++++++++++++++++++++++

ถ้าพรุ่งนี้ท้องฟ้าแจ่มใสคงดี....... เพราะอะไรๆก็คงสวยงาม

แต่ว่าฝนก็อาจจะมาทำลายความสวยงามเหล่านั้นจนหายไป

แต่ไม่นานเมื่อฝนหายไป... ท้องฟ้าก็จะกลับมาสวยงามเหมือนเดิม

มันคงเหมือนกับเรา ที่อาจมีเวลาที่เศร้า เหมือนฝนตก

แต่ไม่นาน...... เราก็จะผ่านเวลาหล่านั้นมาเจอสิ่งดีๆก็ได้

มีคนเคยบอกว่า "ฟ้าหลังฝน มันจะสวยเสมอ"

----------------------------------------------------------

ปล. ขอบคุณพ่อกับแม่ ผมรักพ่อกับแม่นะ

ปล.2 ขอโทษใครหลายๆคน ที่เราอาจไม่เคยใส่ใจ แต่ว่ากลับเป็นคนที่ใส่ใจเรา

ปล.3 ขอบคุณที่อ่านไดครับ ขอให้ทุกคนพบกับฟ้าที่สวยงาม